اگر واقعا باید بمیرم خوب... می میرم. مشکلی نیست.

من از مرگ نمی ترسم. از درد می ترسم

هیچ وقت دوستت نداشتم.

من پیپ می کشم. با همین پیپ شروع کرده ام. و پیپ می کشم. علاقه ای به نرمی قلیان و راحتی سیگار ندارم. من پیپ می کشم.

دوستانی دارم. یکی معتاد است. دیگری معتاد است و بعدی هم معتاد. هرسه معتادند. هر روز عصر روی ایوان می نشینیم. رو به شلوغی تعطیلی مدارس. دخترک های مدرسه ای را دید می زنیم و به احتیاجاتمان می رسیم. من پیپ می کشم. یکی قلیان چاق می کند و دیگری توتون سیگارش را خالی می کند و بعدی هم را نمی دانم. همیشه پشت سرم می نشیند و به احتیاجاتش می رسد. این یک حدس است.

پیپ را که به لب می گذارم از لبه ی ایوان از لای نرده ها به دخترک های مدرسه ای که می گذرند نگاه می کنم. سعی می کنم از پشت کیف و از لای گشادی مانتو طرح اندامشان را حدس بزنم. سعی می کنم از پشت مقنعه و کثیفی ترشک آلود صورت ها زیبارویان فردا را پیدا کنم.

پیپم را به لب می گذارم. پیدا کردن زیبارویان فردا سخت است. یکی را انتخاب می کنم. موی صورت را برمی دارم. قدی بلند و کمری باریک بهش می دهم. دستان کشیده اش را بر زانوهام می گذارد و سر خم می کند. دیگری پیپم را بر لب می گذارد و با قوسی به کمر کنارم می نشیند.

دود خوش طعم را می بلعم و سرم را نزدیک می برم.

بعدی هم از پشتم سرفه می زند.