حكايت چاي ها و فنجانهاست / وقتي لبه ات پريده باشد و لبريز كرده باشندت از هندسه، نفرين، شعر/ بادي كه مي وزد البته نقشي ندارد / باني ماجرا ماييم و منظره اي كه البته ديدني ست / ابر دارد / ماه دارد و پلنگ هم كه كليشه شده / مانده دستي و لمسي / كه مكمل بود / اگر بودي

 پ.ن: 

    فکر کسی آتش به وجودم می زند.

    دلهای ما برای افراد تنگ نمی شود. ما دلتنگ وضعیتیم.

    هیچ کس نتوانست با تو بودن را برایم تکرار کند.