بالا ميان پرده، آدم ميان چشم و دلم ريسه مي رود / شوري به روي چهره ي باد خورده / بي شاخه اي نشكسته و درد لانه كرده / مثل اسمي بين حرفهام

گرچه، من كم حرفم

نام مي برم و مي بردم

بي درد

افسار ندارم / بي كسرشأن آسمان را نگاه مي كنم و... مي خندم

 پ.ن: 

    فکر کسی آتش به وجودم می زند.

    دلهای ما برای افراد تنگ نمی شود. ما دلتنگ وضعیتیم.

    هیچ کس نتوانست با تو بودن را برایم تکرار کند.